Al mijn dankbaarheid naar de Generaal Ibata, die voor ons de deur opende en het alzo mogelijk maakte om dit project te realiseren.
Dankbaarheid ook naar de artsen, de coordinatrice, Majoor voor hun warm onthaal en vriendelijkheid.
Ik bewonder de vroedvrouwen die dag dagelijks werken in zéér moeilijke omstandigheden (volgens mijn normen).
En, ik bewonder ten zeerste de moeders (les mamans) die de moed en de motivatie vinden om in deze moeilijke omstandigheden geboorte te geven aan hun baby! En de babys die desondanks dit alles, willen geboren worden!
Ik bid opdat God hen allen zou zegenen en moed en kracht zou geven op hun levensweg!
zaterdag 4 augustus 2012
Afscheid...
Maandag 30 juli. 1 dag voor ons vertrek
Een vloed van zwangeren...
Zwangeren op alle verlostafels, op alle bedden en...op de vloer...!
Wat gebeurt hier??
Een vroedvrouw zegt: "Ze komen afscheid nemen van jullie!"
Het ontroerd me...en mijn besluit staat vast: Ik kom terug!!
Een vloed van zwangeren...
Zwangeren op alle verlostafels, op alle bedden en...op de vloer...!
Wat gebeurt hier??
Een vroedvrouw zegt: "Ze komen afscheid nemen van jullie!"
Het ontroerd me...en mijn besluit staat vast: Ik kom terug!!
Baby Erika, genoemd naar mijn dochter ...(tekst geschreven door mijn dochter...)
Baby Erika
Today a newborn got named after me! :-) Erika... She'll probably
become an engineer, midwife or worldleader.
Normally I have a one-on-one talk with the babys when I take care of
them after birth. I want to make sure that they'll start of with a
positive mind. I ensure them that their life-path is still open and that they can follow any direction. I tell them that they have a pure heart and that it won't change over time. They won't be victims of the society they're born in, or of karma or any other believe.
This time it was me that needed a private talk. She grabbed my hands firmly while I was dressing her, not willing to let go. With bright, attentive eyes she looked at me like she knew what she was doing. She seemed to have a wise energy over her being. It felt like she wanted to say: "I'll be fine friend. Don't worry! I'll be the change this world needs. Go on,
continue your work, I already made a good start. Thank you."
become an engineer, midwife or worldleader.
Normally I have a one-on-one talk with the babys when I take care of
them after birth. I want to make sure that they'll start of with a
positive mind. I ensure them that their life-path is still open and that they can follow any direction. I tell them that they have a pure heart and that it won't change over time. They won't be victims of the society they're born in, or of karma or any other believe.
This time it was me that needed a private talk. She grabbed my hands firmly while I was dressing her, not willing to let go. With bright, attentive eyes she looked at me like she knew what she was doing. She seemed to have a wise energy over her being. It felt like she wanted to say: "I'll be fine friend. Don't worry! I'll be the change this world needs. Go on,
continue your work, I already made a good start. Thank you."
zaterdag 28 juli 2012
Pagne...
Eerlijk gezegd: ik vind niets vrouwelijker dan het dragen van een pagne.
Het is aangenaam om dragen en gemakkelijk ook.
Je slaat een breed stuk stof rond de heupen, knoopt het vast met de stof zelf of met 2 lintjes.
Vrouwelijke vormen komen er mooi in tot uiting.
Een gemis in onze Westerse samenleving?
Het is aangenaam om dragen en gemakkelijk ook.
Je slaat een breed stuk stof rond de heupen, knoopt het vast met de stof zelf of met 2 lintjes.
Vrouwelijke vormen komen er mooi in tot uiting.
Een gemis in onze Westerse samenleving?
Voor eeuwig...
Veel ouders hebben geen naam voor hun baby bij de geboorte.
Als ik hen de vraag stel: "Hoe ga je je kindje noemen?" , krijg ik meestal als antwoord: "Je ne sais pas. Mais vous pouvez m'aider et lui donner un nom."
Ik heb het gretig aangenomen...
Paul, Lisa, Erika...deze namen zullen misschien voor het eerst te horen zijn in Afrika...?
Als ik hen de vraag stel: "Hoe ga je je kindje noemen?" , krijg ik meestal als antwoord: "Je ne sais pas. Mais vous pouvez m'aider et lui donner un nom."
Ik heb het gretig aangenomen...
Paul, Lisa, Erika...deze namen zullen misschien voor het eerst te horen zijn in Afrika...?
woensdag 25 juli 2012
Wat vakjargon...
Het is even wennen als je als verwende, Europese vroedvrouw in een Afrikaans verloskwartier terechtkomt.
Het militair ziekenhuis had vorig jaar een gemiddelde van 6000 bevallingen op jaarbasis.
Ik denk dat er dit jaar meer zijn, gezien het ziekenhuis van Talangai vernield is door de gebeurtenissen van begin maart dit jaar en de zwangeren van daar naar hier komen.
Zij doen gemiddeld meer dan 10 bevallingen per dag: de rekensom is dus snel gemaakt...
Je kan niet verlangen dat ze je zomaar accepteren en respecteren als vreemde vroedvrouw en ik stel mij dus tot doel hard te werken. Ik zeg het eerlijk: het voelt als een doop...
De omstandigheden waarin de vroedvrouwen werken zijn erbarmelijk: wankele, veroeste bevallingstafels, een reanimatietafel zonder zuurstos en geen warme lamp, 1 aspiratiesonde voor alle babys. Ik zou een lange lijst kunnen maken , maar...
Vroedvrouwen doen hier alles, ja, alles!! Stuitliggingen, tweelingen, bloedingen stelpen, baarmoederhalsrupturen hechten, babys reanimeren,...
Ik moet ze bewonderen...Ja, het zijn sterke vrouwen, onze Afrikaanse vroedvrouwen.
Als zwangeren op verloskwartier toekomen, hebben ze hun 8 maanden voorschrift of pakket bij. Dit wil zeggen dat ze zelf alle materiaal nodig om te bevallen moeten voorzien, ttz. 2 paar steriele handschoenen, vingerlingen, alcohol, enz...
Verder dragen ze ook de kost voor de begeleiding door de vroedvrouw en 1 nacht materniteit, dwz. 25000Fcfa of 38,5 euro (misschien een optie in deze crisistijd...).
Moeders arbeiden in het bureau van de vroedvrouw. Dit wil zeggen dat er 3 bedden met matras naast een bureau met stoelen staan. Soms zitten er 4 of meer vrouwen op 1 bed...
Wanneer ze volledige ontsluiting hebben worden ze overgebracht naar de verloskamer.
Na de bevalling 1 nacht materniteit en dan gaan ze naar huis. Verder geen begeleiding...(vroedvrouwen: hier is werk!).
Ik heb begrepen dat er een grote nood aan GVO (gezondheidsvoorlichting) is.
Op alle vlakken: van sanitaire hygiene, tot info rond anticonceptie, enz...
Er is zoals een vroedvrouw uit het team zelf zegt: "une negligence generale"...
Mijn doel is een langetermijn relatie aan te gaan met hen.
Ik heb de WHO doeleinden gekozen als streefpunt.
Ik kijk reeds uit naar de volgende keer!
Het militair ziekenhuis had vorig jaar een gemiddelde van 6000 bevallingen op jaarbasis.
Ik denk dat er dit jaar meer zijn, gezien het ziekenhuis van Talangai vernield is door de gebeurtenissen van begin maart dit jaar en de zwangeren van daar naar hier komen.
Zij doen gemiddeld meer dan 10 bevallingen per dag: de rekensom is dus snel gemaakt...
Je kan niet verlangen dat ze je zomaar accepteren en respecteren als vreemde vroedvrouw en ik stel mij dus tot doel hard te werken. Ik zeg het eerlijk: het voelt als een doop...
De omstandigheden waarin de vroedvrouwen werken zijn erbarmelijk: wankele, veroeste bevallingstafels, een reanimatietafel zonder zuurstos en geen warme lamp, 1 aspiratiesonde voor alle babys. Ik zou een lange lijst kunnen maken , maar...
Vroedvrouwen doen hier alles, ja, alles!! Stuitliggingen, tweelingen, bloedingen stelpen, baarmoederhalsrupturen hechten, babys reanimeren,...
Ik moet ze bewonderen...Ja, het zijn sterke vrouwen, onze Afrikaanse vroedvrouwen.
Als zwangeren op verloskwartier toekomen, hebben ze hun 8 maanden voorschrift of pakket bij. Dit wil zeggen dat ze zelf alle materiaal nodig om te bevallen moeten voorzien, ttz. 2 paar steriele handschoenen, vingerlingen, alcohol, enz...
Verder dragen ze ook de kost voor de begeleiding door de vroedvrouw en 1 nacht materniteit, dwz. 25000Fcfa of 38,5 euro (misschien een optie in deze crisistijd...).
Moeders arbeiden in het bureau van de vroedvrouw. Dit wil zeggen dat er 3 bedden met matras naast een bureau met stoelen staan. Soms zitten er 4 of meer vrouwen op 1 bed...
Wanneer ze volledige ontsluiting hebben worden ze overgebracht naar de verloskamer.
Na de bevalling 1 nacht materniteit en dan gaan ze naar huis. Verder geen begeleiding...(vroedvrouwen: hier is werk!).
Ik heb begrepen dat er een grote nood aan GVO (gezondheidsvoorlichting) is.
Op alle vlakken: van sanitaire hygiene, tot info rond anticonceptie, enz...
Er is zoals een vroedvrouw uit het team zelf zegt: "une negligence generale"...
Mijn doel is een langetermijn relatie aan te gaan met hen.
Ik heb de WHO doeleinden gekozen als streefpunt.
Ik kijk reeds uit naar de volgende keer!
Pointe Indienne
Uitgestrekte vlakten , met delen verbrande aarde en zwaar zanderige wegen...
Een fakkel als symbool voor de plaats waar voor het eerst petroleum gevonden is in de ondergrond.
En dan...de natuur in haar volle schoonheid die zich voor onze ogen ontvouwt. Rust en stilte die ons omarmen. Gefluit van enkele vogels.
Wat verder op een parelgrijs strand bezaait met kleine, dode visjes, sardines, blinkend aan de oppervlakte.
Een rustige zee en in de verte een vissersboot. 2 mannen roeien in totale harmonie.
Een wandeling met als gezelschap een ondergaande zon zoals een eierdooier.
Pointe Indienne...ete Indien....
Een fakkel als symbool voor de plaats waar voor het eerst petroleum gevonden is in de ondergrond.
En dan...de natuur in haar volle schoonheid die zich voor onze ogen ontvouwt. Rust en stilte die ons omarmen. Gefluit van enkele vogels.
Wat verder op een parelgrijs strand bezaait met kleine, dode visjes, sardines, blinkend aan de oppervlakte.
Een rustige zee en in de verte een vissersboot. 2 mannen roeien in totale harmonie.
Een wandeling met als gezelschap een ondergaande zon zoals een eierdooier.
Pointe Indienne...ete Indien....
Abonneren op:
Posts (Atom)